غفران مآب در غم فرزند جوانش كتابى به نام « مسكّن القلوب » نوشت . عمدة العلماء سيد هادى نيز فرزند اوست . مولانا ، تعليقات و حواشى بر كتب درسى نوشته است . مهدى شاه ، حاجى 1233 ه ق / 1818 م 1314 ه ق / 1896 م حاجى مولانا سيد مهدى شاه رضوى قمى و كشميرى و لكنهوى در 14 رجب 1233 ه ق متولد شد . وى عالمى جليل و در علوم فقه و اصول ، حديث و تفسير ، تجويد و ادب ، رياضى و هيئت ، كلام و منطق يگانهء روزگار بود . در عهد حكومت نواب سعادت عليخان اعلى اللّه مقامه از كشمير به لكنهو آمد و از محضر عليين مكان سيد عليشاه و مفتى طاب ثراه نيز كسب فيض كرد . چندين بار به زيارت عتبات رفت و به حج نيز مشرّف شد و از علماى عراق نزد حاج سيد اسماعيل طباطبايى اصفهانى ، شيخ محمد تقى و صاحب جواهر الكلام نيز فقه و اصول فراگرفت . وى در اواخر عمر به پتنه رفت و در همان جا در 25 جمادى الثانى 1314 ه ق درگذشت . فرزندان او عبارتند از : سيد علامه مرتضى شاه ، طاب ثراه و سيد رضى شاه كه در جوانى فارغ التحصيل شده به نجف رفت و در همان جا در سال 1313 ه ق درگذشت . تأليفات او عبارتند از : تعليقات قوانين ؛ تعليقات شرح لمعه ؛ تعليقات شرائع الاسلام ؛ حواشى ارشاد علامه و تعدادى از حواشى ديگر . على محمّد شاه يكى از شاگردان او بوده است . ملا مهدى ، استرآبادى ، مازندرانى 1259 ه ق / 1843 م ملا مهدى بن محمد شفيع استرآبادى در مازندران به دنيا آمد ، مدتى در كرمانشاهان بود ، آنگاه به نجف رفت و در نزد آية اللّه سيد على طباطبايى تلمذ كرد و به درجهء اجتهاد رسيد . وى در سال 1240 ه ق به لكنهو بازگشت و به تدريس پرداخت . تأليفات و حواشى متعددى كه نشان‌دهندهء وسعت علمش مىباشد ، از او باقى است . مىگويند عالمى كه از لحاظ علم به مرتبه و مقام او رسيده باشد تا آن زمان از عراق و ايران در ديار او ظاهر نشده بود . ملا مهدى در ذيقعدهء 1259 ه ق درگذشت و در جوار غفران مآب به